Viðtal við Karenu í Mbl: Ágúst 2008
„Þoli ekki að tapa“
Keppnismanneskja Karen Axelsdóttir fór ekki að æfa þríþrautina fyrr en eftir þrítugt.
[ Smelltu til að sjá stærri mynd ]
Þegar Íslandsmeistarinn í hjólreiðum, Karen Axelsdóttir, ákvað að byrja að stunda þríþraut fyrir rúmum tveimur árum hafði hún lítinn grun um að hún ætti eftir að standa á verðlaunapalli á heimsmeistaramóti áhugamanna sem bronshafi í greininni rúmu ári síðar.
Svitastorknar runnu þær í mark reiðhjólakempurnar á Íslandsmótinu í hjólreiðum sem fram fór á dögunum. Í kvennaflokki sigraði Karen Axelsdóttir með yfirburðum en sennilega vita ekki allir að sú sama hampaði í fyrra bronsverðlaunapeningi á heimsmeistaramótinu í þríþraut. Og þó eru ekki nema tvö ár frá því hún fékk fyrst pata af greininni, þá 31 árs að aldri.
„Ég var stödd í boði í maí 2006 þar sem vinur minn sagði mér frá því að hann væri búinn að skrá sig í keppni í þríþraut í Jersey fimm mánuðum síðar,“ segir Karen þegar hún er spurð hvað leiddi hana út í þríþrautina. „Ég var eins og aðrir að leita að einhverri tilbreytingu frá ræktinni svo ég ákvað að slá til. Til að hætta ekki við daginn eftir fór ég strax út í búð og keypti mér byrjendapakka sem kostaði um 140 þúsund íslenskar krónur og þá varð ekki aftur snúið!“
Keppti fyrir Bretland
Karen er búsett í London en hún er viðskiptafræðingur að mennt og lauk síðastliðinn vetur meistaragráðu í mannauðsstjórnun. „Ég æfði frjálsar íþróttir alltaf af og til þar til ég varð 16 ára en stundaði íþróttina fremur illa þótt mér tækist oftast að troða mér á verðlaunapalla. Svo gerði ég ekkert í meira en tíu ár og eignaðist tvö börn en ákvað þá að koma mér aftur í form. Það endaði með því að ég tók einkaþjálfarapróf meðan ég var í fæðingarorlofi. Áður en ég byrjaði í þríþrautinni var ég því í góðu líkamsræktarformi en engu hlaupaformi.“
Viðbrigðin voru því töluverð því þríþrautin er sett saman úr sundi, hjólreiðum og hlaupum – greinum sem allar krefjast töluverðs úthalds. Sjö vikum eftir að Karen keypti búnaðinn keppti hún engu að síður á sínu fyrsta þríþrautarmóti í styttri þraut (400 m sund, 10 km hjól og 5 km hlaup) og varð efst af 202 keppendum. Það varð til þess að hún ákvað að stefna á gott sæti í Jersey þar sem hún keppti í ólympískri þríþraut og sigraði. Þá varð ekki aftur snúið. „Breska þríþrautarsambandið hafði þá samband við mig svo þetta vatt upp á sig og ég fór að berjast um sæti í breska liðinu fyrir heimsmeistaramótið í Hamborg.“
Karen hafði reyndar hug á að keppa þar fyrir Íslands hönd en þar sem íslensk þríþrautarfélög eru ekki skráð hjá alþjóðaþríþrautarsambandinu gekk það ekki eftir. Það var þó meira en að segja það að komast í breska liðið. „Í raun komast bara fjórir efstu af um 1.100 keppendum á fjórum úrtökumótum í liðið en þetta hafðist á endanum hjá mér.“
Brjálæðislega gott form
Í Hamborg keppti Karen í sprint-flokki, þ.e. hálfri ólympískri vegalengd, og vann sem fyrr segir brons í sínum aldursflokki. „Við það fór að rigna yfir mig tilboðum, m.a. frá þjálfurum sem vildu taka mig að sér svo í rauninni lá beinast við að ég færi í atvinnumennsku. Ég er hins vegar með tvö börn og fjölskyldu og var því ekki til í að taka næsta skref enda krefst atvinnumennskan mikilla ferðalaga og jafnvel búsetu þar sem veðurfar er hentugra fyrir æfingar.“
Í staðinn hefur Karen ákveðið að leggja bankastarfið sem hún sinnti áður á hilluna og snúa sér alfarið að því að þjálfa aðra samhliða eigin þjálfun en hún stefnir á að ná góðum árangri fyrir heimsmeistaramótið í Ástralíu á næsta ári. Púslið með fjölskyldu og starf er ærið því Karen æfir sjálf tvisvar á dag, sex daga vikunnar og þarf þrisvar í viku að vakna klukkan hálfsex til að mæta á sundæfingar. Það þarf ansi mikinn vilja í slíkt svo það liggur beinast við að spyrja hvað sé eiginlega svona grípandi við þetta sport?
„Maður kemst í svo brjálæðislega gott form,“ segir Karen og hlær. „Það er ótrúlega gaman að geta hlaupið upp á Esjuna hvenær sem er. Þegar maður er búinn að kynnast því að vera í svona ástandi er mjög erfitt að fara til baka.“
Hún segir stuðning annarra einnig skipta miklu máli. „Ég á mjög skilningsríkan eiginmann sem stendur alltaf við bakið á mér en stuðningur heima fyrir er að mínu mati lykilatriði fyrir keppnisfólk.
Svo er fólkið í þessu almennt kraftmikið og með mikla ævintýraþrá og hvetur mann óspart áfram. Þríþrautin er líka svo fjölbreytt – þegar maður er orðinn leiður á að synda skiptir maður yfir í hjólið eða hlaupin.“
Hún viðurkennir fúslega að vera mikil keppnismanneskja. „Að sjálfsögðu – ég er með óbilandi keppnisskap í þessu. Og ef ég veit að ég er góð í einhverju, þá þoli ég ekki að tapa.“
Mismunandi lengd þríþrautar
Þríþraut getur verið mislöng. Svokölluð ólympísk þríþraut er sett saman úr 1.500 metra sundi, 40 kílómetra hjólreiðum og 10 kílómetra hlaupi en nafnið er dregið af því að í henni er keppt á ólympíuleikum. „Svo er hægt að reyna sig á hálfólympískri þríþraut, sem kallast sprint, en í henni eru allar vegalengdirnar styttar um helming. Frægastur er hins vegar Járnkarlinn (Iron man) sem allt þetta er sprottið af en þá synda menn 3,8 kílómetra, hjóla 180 kílómetra og hlaupa maraþon eftir það,“ segir Karen.